Betül kendini bildi bileli kaymağı sevmezdi. Küçükken kahvaltı sofrasında olurdu, annesi de yemesi için ısrar ederdi ama o her seferinde burun kıvırırdı, yemek istemediğini söylerdi.  Aradan yıllar geçmiş, evlenmiş, çocukları olmuştu. Tıpkı annesinin yıllar önce yaptığı gibi her sabah kahvaltı sofrasına kaymak koyuyordu.…

Geceden bavulunu hazırladı Sümeyra. Sabah uçağı kaçırmamak için erkenden evden çıkması gerekiyordu. Koşuşturma içerisinde yorulduğunun farkına varıp “Artık biraz dinlenme vakti” diyerek odasına geçti. Yine yoğun geçen bir çalışmanın ardından kendisine küçük bir tatil planı yapmıştı. Bu tatil de diğerlerinden farklı d…

Kapı çaldığında perişan vaziyetteydi. Üç gündür doğru düzgün yataktan çıkmamıştı. Ne duş almıştı ne de bir şeyler yemişti. Kapının ısrarlı çalışı olmasa, hayatta o yataktan kalkmayacaktı. Zar zor doğruldu, ayaklarını yataktan yere sarkıttı. Beyni uyuşuk, vücudu kaskatıydı. Her yeri ağrımıştı. “Kızım Aysel dinlenmeyi bi…

“ İş hayatı ne kadar da zor…” diye düşünüyordu Defne. Daha önceki işlerinde hiç bu kadar zorlanmamıştı. Bu kadar problemli insanın bir arada olduğu bir ekipte hiç çalışmamıştı. Eski ekip arkadaşları ne kadar iyiydiler... Kimse kimsenin işine karışmazdı. Herkes birbirine yardım eder, birbirinin eksiklerini giderirdi.…

Ah canım babaanneciğim… Her zaman ki gibi terasta camın önüne sandalyesiyle kuruluvermiş. Bugün de iç çekişleri bir türlü bitmedi. Kesin aklı başka başka yerlerde… -Babaanne ne oldu? İyi misin? -İyiyim Güliz’ciğim, iyiyim. -İyisin de babaanne neden sürekli iç çekip duruyorsun? -Yok bir şey kızım. -Ben bilir…

Hayattaki her anımızı yaşarken hep doğru yaşayabiliyor muyuz? Keşkeeee… Keşke o okula hiç gitmeseydim… Keşke o kıza hiç güvenmeseydim… Keşke o kadar yemeseydim… Keşke o kadar içmeseydim… Keşke o gece hiç yaşanmasaydı… Keşke o sabah erken kalkıp da uçağa yetişseydim… Keşke tedbirimizi alsaydık da o felaket olmasaydı… …

İnsanın hayatı bir anda tepetaklak olur mu?  Olurmuş işte. Hilal koltuğa oturmuş ve ne yapacağını bilmez bir halde “ Yok yok çok erteledim çok. Bekledim ve bekledikçe de büyüttüm. En sonunda da başıma bunlar geldi. Hiçbir şey öyle birdenbire olmadı ki… Kimi kandırıyorum ki ben… ” diye kendi kendine söyleniyordu. …

Yaz gününün sıcağında, Ömer ve Asya sahilde yürüyorlardı. Güneşin batmak üzere olduğu o saatlerde, onlar da herkes gibi sessizdi. Sadece denizin sesini duyuyor, rüzgârın saçlarında gezdiğini hissediyorlardı. Ama bir süre sonra, Asya’nın adımlarındaki ritim bozuldu. Ömer, birkaç adım öndeydi ve Asya’nın geride kaldığını…

Hello dear reader… How are you? I hope you are well… I have something to share with you today… I wanted my words that I cannot keep inside To reach you as well. I wanted my story, which I do not know when it will end, To touch you as well… I realized some truths on a train journey… You know how a new window opens in a pe…

Hiç bilmez ki insan; Kaçtığı şeyin onu bırakmayacağını… Kovaladığına ulaşamayacağını… Neyi neden yaptığını idrak edemeden yaşamanın zor olduğunu… Ucu görünmeyen dertlerin aslında çözümsüz olmadığını… Zorlandığı durumların onu güçlendirdiğini… Kazançlı çıktığını sandığı durumlarda aslında aldandığını… Yaln…