Sonbaharın ardında,  Kışın ayazındaydı insan… Kurumuş, yapraksız kalmış… Gövdesiyle başbaşa… Ne ılık bir rüzgâr,  Ne de bir damla su… Kıtlık… Kuraklık… Öyle bir mevsimdi işte bu, Adı çıraklık… Yerçekimine meydan okurcasına,  Gün ışığına çıkmaya çalışan bir tohumdu insan… Her baskılı sürecinde, Ölü toprağını atmak zorunda…