365 gün olmuş binlerce bebek katledileli…

 

İnsanların,

Binlercesi sokaklara döküleli,

Soykırıma hayır diyeli,

Tarafını belli edeli…

 

Kimileri ise hâlâ dur demeyeli,

Boykot etmeyeli,

İnsanlığını yitireli…

 

Aylar aylaaaar olmuş…

Bombalar susmayalı,

Enkazlar kalkmayalı,

Çadırlar yakılalı,

İnsanlar canlı canlı yanalı…

 

1 yıl oldu dile kolay!

 

40 bine yakın insan öldürülürken,

Ağaçlar devrilirken,

Hayvanlar keskin nişancılara hedef olurken,

Boş binalar yerle bir edilirken,

Yollar yarılırken,

Mezarlar kazılırken…

 

Evet, evet !

İnsanlık şahit olmakta hepsine…

 

Renk belirleyen bu süreçte;

Kimileri siyahlaştı;

Duyarsızlaştı,

Güldü geçti,

Duymamazlıktan geldi olan biteni…

 

Öyleleri de var ki;

Beyazlaştı,

Durumunu düzeltti,

Hayatını toparlamayı seçti…

Özgürleşti yüklerinden,

Vazgeçebildi…

 

Uykuları kaçtı,

Çıldıracak gibi oldu !

Sessiz kalmadı bu zulme,

Haykırdı.

Elinden geleni yaptı…

 

Uzun süredir hakediş biriktiriyordu birileri,

Özünü buldu sonra,

Ve asıl sahibini,

RABbini…

 

Kimse ortada kalmaz hiçbir zaman…

Ya beyazlaşanların safındadır insan,

Ya da siyahlaşanların…

 

Bir olay olur, yayılır dalga dalga dünyaya,

Ya dalgaya uyumlanır insan,

Ya da kapılır gider karanlığa…

 

Öyleyse sordun mu hiç kendine?

“Ben bu süreci nasıl geçirdim” diye…

Çünkü açık edildi herşey insanlığın gözü önünde.

Hesap günü gelip çattığında,

Görmedim, duymadım, bilmiyordum diyen kalmasın diye…